قاصدکهای سوخته

اشتباه کن!

haddadiyan — Mon, 27 Jul 2009 19:21:18 GMT

ناخواسته به روی سیاهم نگاه کن!
یک بار هم به خاطر من اشتباه کن!

جانا! مگر شکستن دلها گناه نیست
قربان دل شکستن تو - پس - گناه کن!

با یک نگاه می کشی و زنده میکنی
مابین مرگ و زندگی ام ، یک نگاه کن!

حتی دروغکی شده از عاشقی بگو
امشب مرا برای همیشه سیاه کن!

کشتی مرا، ولی مرو از پیش کشته ات
تابوت بی قرار مرا سر به راه کن!

تولد

haddadiyan — Wed, 06 May 2009 19:40:18 GMT

نمی شد از دست بارون بهاری فرار کرد، هر جوری بود منو از توی دفتر کشوند توی صحن مسجد. بی اختیار هوای شهیدا به سرم زد. نزدیک مزار پنج شهید که رسیدم از مناره سوره پنج تن رو شنیدم. دوتا از خانومها از روی قبر شهیدا آب نیسان می گرفتن.

زیر چتر پاره پاره درخت توت نزدیک شهدا پناه گرفتم. بارون مثل تیم ملی خودشو گرم میکرد. گاهی همه آروم و گاهی همه تند تند می دویدند. یه خوره که به شدت کورس گذاشتن اولین تگرگ مقابل من به زمین افتاد. مونده بودم ببینم گلبرگ گلی بود که از روی درخت روی سر من افتاد یا هجوم تگرگه که تولد من رو با عروسیم اشتباه گرفته!

برو به شونزدهم اردیبهشت و شب تولدم که در راهه.

آخه من غروب 17 اردیبهشت به دنیا اومدم. غروب هفتم محرم! که بقول مادربزرگ خدا بیامرزم می گفت طوفان بزرگی بپا شد و میخواستن اسمم رو طوفان بذارن!

یادم اومد چهل و چهار سالمه. چهار به اضافه چهار میشه هشت. یعنی امام رضا (ع). اینو با دیدن «وحید مصححی» که از مشهد اومده بود منو ببینه میشه حس کرد.

اصلا سال 88 سال امام رضاست!

یادم اومد مجموع اعداد سال تولدم (1344) هم میشه دوازده! چهل و چهار!

وقتی به حوض بزرگ پشت صحن مسجد رسیدم، کنسرت هزارتا سنتور تماشایی بود. خود حوض هم مثل یک سنتور بزرگ خودنمایی می کرد. سروها به ردیف مثل آقایون و بقیه درختا مثل خانوما و دختر خانوما دسته جمعی برام آواز میخوندن: تولد، تولد، تولدت مبارک!

حالا به این مستطیل بزرگی می رسم که مقابلم قرار داره. درست همونجایی که سال 79 با بروبچه ها دور هم می نشستیم و شعر می خوندیم. همونجایی که اولین جلسه های انجمن شعر رو برگزار کردیم. اون روزا حسابی شاکی بودم از این که مجبورم بین دخترای دانشجو بشینم و شعر گوش بدم. و شعر بخونم. حالا به جایی می رسم که زمین هم زبون درآورده و به من میگه تولدت مبارک!

از همین سنگ نوشته بزرگی که مقابلم قرار گرفته می فهمم که خدا برای شب تولدم سنگ تموم گذاشته.

اینجا همونجایی که جمع می شدیم و شعر می خوندیم اینجا همونجایی که تصمیم گرفتیم اولین برنامه «سوختگان وصل» رو برگزار کنیم. حالا اینجا یه یادبود برای شهدا گذاشتن روی این سنگ نوشته زیباست که به من داره مژده شهادت میده. و من المومنین رجال صدقوا...!

اون پشت مشتا؛ لای ابرا یه خبرایی بود. معلوم نبود چه آتیشی توی کوره دلشون بپا شده که مرتب گر می گرفتن. تا حالا ابرا هیچوقت اینطور قرقر نکرده بودن. یکسره و بی وقفه. عجیبه از پارگی شرق و غرب ابرا خورشید می رفت توی ماه و در می اومد.

صدای الله اکبر اذون بلند شد. باید می رفتم نماز. راستی یاد حاج آقا مصطفی بخیر که اولین اذون رو توی گوشم خوند...!

شانزدهم اردیبهشت ۸۸ - مسجد دانشگاه تهران

چشمه

haddadiyan — Fri, 01 May 2009 21:30:18 GMT

حتی برهوت جامه از گل پوشد
یک فصل اگر باده ی باران نوشد

از دلبر سنگدل چرا نومیدی؟
گاه از دل سنگ، چشمه ای می جوشد!

باران

haddadiyan — Mon, 20 Apr 2009 22:27:18 GMT

این رباعی رو برای سنگ قبرم سرودم:

چون شمع ، فروغ بزم یاران بودم
چون پروانه ، پیک بهاران بودم

هر چند که روسیاهم ، اما چون ابر
باران بودم همیشه ، باران بودم!

زبان بی زبانی

haddadiyan — Sun, 12 Apr 2009 12:02:18 GMT

روح پدرم شاد که می گفت به من:
خوش باد دمی که دیده آید به سخن

عمری به زبان بی زبانی ، چون اشک
یک چشم حسین(ع) گفت، یک چشم حسن(ع)

3:13

haddadiyan — Tue, 07 Apr 2009 20:16:18 GMT

یادت نرود چه نوبهاری داریم
محبوب تر از بهار ، یاری داریم

هنگام ورود خود به ما گفت بهار
با «سیصد و سیزده» قراری داریم!

نوروز ۱۳۸۸

صبح میلاد

haddadiyan — Thu, 05 Mar 2009 20:04:18 GMT

چندی ست سکوت شرح فریاد من است
ویرانه دل، بهشت آباد من است

در چشمه اشک ، چشم خود را شستم
دیدم شب مرگ ، صبح میلاد من است!

عشق و اشک

haddadiyan — Sun, 04 Jan 2009 21:09:18 GMT

غم مخور آخر گره از کار ما وا می شود
غنچه از دامان دلتنگی شکوفا می شود

دوری و شوق رسیدن – می رسی ترس فراق
عشقبازی های ما گاهی معما می شود

گاهگاهی غرق می گردم میان موج اشک
هر چه گم کردم ، در این یک قطره پیدا می شود

مرگ هم در منظر ما ، نیست درد بی دوا
چون به غیر از عشق هر دردی مداوا می شود...!

من روضه خوان چشم توام!...

haddadiyan — Mon, 14 Apr 2008 19:20:18 GMT

از دست چشم های تو، بین دو راهی ام

محکوم تا همیشه ی خواهی نخواهی ام

یک چشم می فروشد و یک چشم می خرد

از دست چشم های تو، بین دوراهی ام

با شعله های نرگس تو، دود می شوم

مولود مرگ هستم و اسفند ماهی ام

طوفان رهین دولت خانه بدوشی است

هستی گرفته از پی بی سرپناهیم

تا طفل اشک آمد و بر دامنم نشست

مهتاب شد به دامن شب روسیاهی ام

در دادگاه عشق به شاهد نیاز نیست

ثابت شده بخاطر تو بی گناهی ام

از پای درس مکتب چشم تو آمدم

این پاره پاره دل، دل خونین گواهی ام

در خیمه نگاه تو آتش گرفته ام

من روضه خوان چشم توام!... قتلگاهی ام!

در موج اشک غرق شدم تا بجویمش

در حیرت از تلظّی آن بچه ماهی ام

در چشم من تمام زمین بارگاه تست

من هر کجا روم، بحضور تو راهی ام!!!...

سعادت

haddadiyan — Sun, 02 Mar 2008 17:14:18 GMT

در هر نفست ، شهادتی دیگر بود

هر لحظه ، ترا ولادتی دیگر ، بود

یاران شهید ، با خدایند ، ولی

بودن با تو ، سعادتی دیگر بود